လူစားလဲေသာ ေရတြင္းပ်က္ႀကီး
" ကိုသက္ေဇာ္ ကိုသက္ေဇာ္ ဘယ္အခ်ိန္႐ွိၿပီလဲထၾကည့္အုံး အေသေကာင္လိုအိပ္မေနနဲ႔ "
ဇနီးသည္ေထြးေထြးေမာ္၏က်ယ္ေလာင္ေသာအသံေၾကာင့္သက္ေဇာ္မ်က္လုံးကိုအားယူၿပီးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ၿပီးထရန္ႀကိဳးစားလိုက္သည္ သို႔ေသာ္ေခါင္းကမိုက္ခနဲ႔ျဖစ္သြားၿပီးျပန္အိပ္ခ်လိုက္ရသည္။ ဤသည္ကိုေထြးေထြးေမာ္ၾကည့္ၿပီးေဒါသထြက္သြားသည္။
" ႐ွင္အခုထိမထေသးဘူးလား ဆိုက္ကားဘယ္အခ်ိန္ထြက္မလဲ "
" မေန႔ကကပင္ပန္းထားလို႔ထင္တယ္ေခါင္းကိုက္ၿပီးကိုယ္လက္နာေနလို႔မထႏိုင္တာပါမိန္းမရာ "
မေန႔ကတစ္ေနကုန္အျပင္ည၁၀နာရီထိလူရသျဖင့္မနားမေနဆိုက္ကားနင္းထားရေသာေၾကာင့္သည္မနက္ေတာ့ကိုယ္လက္ကိုက္ခဲၿပီးသက္ေဇာ္ေနမေကာင္းခ်င္ျဖစ္ေနေလသည္။
" အို အဲ့ဒါက်မမသိဘူး ႐ွင္အလုပ္မလုပ္ရင္က်မဘာနဲ႔သုံးမလဲ သားကလဲေက်ာင္းတက္ရေတာ့မွာ ပိုက္ဆံလိုတယ္႐ွင္သိရဲ႕လား "
" ေကာင္းပါၿပီကြာ ေကာင္းပါၿပီ "
ေျပာရင္းအိပ္ယာမွအားယူထကာမ်က္ႏွာသစ္ၿပီးဆိုက္ကားယူကာဆိုက္ကားဂိတ္ဆီသို႔နင္းထြက္လာလိုက္သည္။
ေထြးေထြးေမာ္အေၾကာင္းသူသိသည္ သူသည္လိုမွထြက္မလာလွ်င္ပူညံပူညံလုပ္လို႔ဆုံးမည္မဟုတ္ေတာ့ေပ။ရသမွ်ပိုက္ဆံကိုလဲသူ႔ထံတစ္ျပားတစ္က်ပ္မွမခ်န္ပဲအကုန္အပ္သည္ သို႔ေပမယ့္လည္းေထြးေထြးေမာ္သုံး၍မေလာက္ ဤသည္ကိုသူအျပစ္မေျပာ ေထြးေထြးေမာ္ကသူမ၏မိဘအိမ္မွာေနတုန္းကျပည့္ျပည့္စုံစုံေနခဲ့ရသည္မို႔အသုံးျဖဳန္းႀကီးသည္ သူ႔ထက္၅ႏွစ္ငယ္ေသာေၾကာင့္သူ႔ကိုလဲအျမဲအႏိုင္ယူသည္။
ဆိုက္ကားဂိတ္သို႔ေရာက္ေသာအခါဆိုက္ကားကိုဂိတ္ထိုးထားလိုက္သည္။ သက္ေဇာ္၏ျဖဴ ဖပ္ျဖဴ ေရာ္ျဖစ္ေနေသာမ်က္ႏွာကိုဆိုက္ကားဂိတ္တြင္ထိုင္ေနၾကေသာဘ၀တူသူငယ္ခ်င္းမ်ားကၾကည့္ၿပီး
" မင္းကိုၾကည့္ရတာျဖဴ ဖပ္ျဖဴ ေရာ္နဲ႔ ေနမေကာင္းဘူးလား "
" ဟုတ္တယ္ကြ မေန႔ကပင္ပန္းၿပီးျဖစ္သြားတာပါ "
" ဒါနဲ႔မ်ားအိမ္မွာမေနပဲဘာလို႔ထြက္လာတာလဲ "
" ဘာလဲမင္းမိန္းမေထြးေထြးေမာ္ေၾကာင့္လား "
သူတို႔အေၾကာင္းကိုအားလုံးကသိေနၾကသည္။
" ဆိုပါေတာ့ကြာ "
" ဟူး မင္းအျဖစ္ကလဲမလြယ္ပါလား "
သက္ေဇာ္အားၾကည့္ၿပီးသူငယ္ခ်င္းေတြသက္ျပင္းခ်ေနၾကသည္။
" ေဟာ ဟိုမွာခရီးသည္လာၿပီ မင္းသြားလိုက္သက္ေဇာ္ ေတာ္ၾကာပိုက္ဆံမရရင္မင္းမိန္းမပူညံပူညံလုပ္ေနအုံးမယ္ "
" ေအးကြာ ေက်းဇူးပဲသူငယ္ခ်င္း "
အလွည့္က်ေသာသူကသက္ေဇာ္အားသူ႔ေနရာေပးလိုက္သျဖင့္သက္ေဇာ္လဲခရီးသည္သြားလိုရာသို႔နင္း၍လိုက္ပို႔ေပးလိုက္သည္။
ေနမေကာင္းေပမယ့္အားတင္းၿပီးတေနကုန္ဆိုက္ကားနင္းကာေမွာင္မွသာအိမ္သို႔သက္ေဇာ္ျပန္လာလိုက္သည္။
ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ရသမွ်ပိုက္ဆံကိုဇနီးသည္အားအပ္လိုက္ၿပီးေရခ်ိဳးရန္ျခံထဲ႐ွိေရတြင္းဆီသို႔ထြက္လာလိုက္သည္ ေရတြင္းသို႔မေရာက္မီယခင္ကေရတြင္းျဖစ္ခဲ့ေသာ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မသိေရမထြက္ေတာ့သည္မွာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီျဖစ္ေသာေရတြင္းပ်က္ႀကီးနားအေရာက္တြင္လူတစ္ေယာက္ထိုေရတြင္းပ်က္ႀကီးေဘးတြင္ေက်ာေပး၍ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနသည္ကိုအေမွာင္ထဲတြင္မသဲမကြဲသက္ေဇာ္ေတြ႔လိုက္ရၿပီးတစ္ကိုယ္လုံးလဲၾကက္သီးထသလိုခံစားလိုက္ရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ဆက္မသြားေတာ့ပဲလွမ္းလက္စေျခလွမ္းကိုရပ္တန္႔လိုက္သည္ ထိုအခါထိုလူသည္သက္ေဇာ္ကိုျမင္သြားၿပီးမတ္တပ္ထကာလက္ယက္ေခၚလိုက္သျဖင့္စိတ္ထဲမသိုးမသန္႔ခံစားလိုက္ရၿပီးသက္ေဇာ္ေရမခ်ိဳးေတာ့ပဲအိမ္သို႔ျပန္လာလိုက္သည္။ သက္ေဇာ္အိမ္ေပၚသို႔အျမန္ေျပးတက္လာသည္ကိုေထြးေထြးေမာ္ျမင္သည္ႏွင့္
" ဘာျဖစ္ရတာလဲကိုသက္ေဇာ္ ေရလဲမစိုဘူး ေရမခ်ိဳးရေသးဘူးလား "
" ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ငါအိပ္ေတာ့မယ္ "
ထိုသို႔သာေျပာၿပီးအခန္းသို႔၀င္ကာအိပ္ေနလိုက္သည္ သို႔ေပမယ့္သူ႔အားလက္ယက္ေခၚေနေသာအေမွာင္ထဲမွထိုလူရိပ္ကမ်က္လုံးထဲတြင္ျမင္ေယာင္ေနဆဲပင္။ တစ္ေအာက္အၾကာတြင္ေတာ့ေနမေကာင္းသည္ကတေၾကာင္း ပင္လဲပင္ပန္းထားသျဖင့္သက္ေဇာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။
" ႐ွပ္ ႐ွပ္ ႐ွပ္ "
လူတစ္ဦးအိမ္ထဲ၌လမ္းေလ်ာက္သည့္ေျခသံၾကားသျဖင့္သက္ေဇာ္ႏိုးသြားၿပီးမ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ထိုအခါရြာထဲ၌သူတစ္ခါမွမျမင္ဖူးေသာေၾကာက္မက္ဖြယ္မ်က္ႏွာႏွင့္လူႀကီးတစ္ဦးသူ႔ေဘးနားတြင္မတ္တပ္ရပ္ေနသျဖင့္သက္ေဇာ္လန္႔သြားၿပီးေအာ္ရန္ျပင္လိုက္စဥ္ထိုလူကသက္ေဇာ္ပါးစပ္းကိုသူ႔လက္ျဖင့္အုပ္လိုက္သည္။
" မင္းကိုေျပာစရာ႐ွိလို႔လာတာ မင္းခ်မ္းသာခ်င္လား "
ထိုလူအေမးကိုသက္ေဇာ္ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။
" အဲ့ဒါဆိုရင္မင္းရဲ႕ျခံထဲကေရတြင္းပ်က္ႀကီးထဲကိုဆင္းလာခဲ့ မင္းကိုေရႊေတြအမ်ားႀကီးငါေပးမယ္ "
ေျပာၿပီးတာႏွင့္ထိုလူအိမ္ေပၚကျပန္ဆင္းသြားသည္။
" ဟင္ ငါအိမ္မက္မက္ေနတာလား "
သက္ေဇာ္အိပ္ယာမွ႐ုတ္တရက္ထထိုင္ၿပီးဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနသည္ ေစာေစာကအိမ္မက္လိုလိုတစ္ကယ္လိုလိုႏွင့္ထိုလူ၏ပုံရိပ္ကထင္က်န္ေနဆဲ ထိုလူစကားမ်ားကိုလဲထပ္တလဲလဲျပန္လည္ၾကားေယာင္ေနမိသည္။
မနက္မိုးသာလင္းသြားခဲ့ေပမယ့္သက္ေဇာ္ျပန္လည္အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ေခ် ။ ထို႔ေၾကာင့္မ်က္ႏွာသစ္လိုက္ၿပီးသည္ႏွင့့္ညကထူးဆန္းေသာအိမ္မက္အေၾကာင္းကိုဇနီးျဖစ္သူေထြးေထြးေမာ္အားေျပာျပလိုက္သည္။
" ဟင္ ႐ွင့္ကိုလူတစ္ေယာက္ကေရႊေတြေပးမယ္လို႔အိမ္မက္တယ္ဟုတ္လား "
" ဟုတ္တယ္မိန္းမ တစ္ခါမွဒီလိုမမက္ဖူးဘူး ထူးဆန္းတယ္စိတ္ထဲမွာလဲတစ္မ်ိဳးႀကီး "
" က်မၾကားဖူးတာကဥစၥာေစာင့္ေတြကတစ္ခါခါက်ရင္လူေတြကိုအိမ္မက္ေပးၿပီးသူတို႔ေရႊေတြ႐ွိတဲ့ေနရာကိုျပၿပီးေတာ့ေပးတတ္ၾကတယ္တဲ့ အခုလဲ႐ွင့္ကိုအဲ့လိုေခၚေပးတာျဖစ္မယ္ အဲ့ဒါဆိုက်မတို႔ခ်မ္းသာေတာ့မွာ ႐ွင္ဆင္းယူေနာ္ကိုသက္ေဇာ္ "
ေထြးေထြးေမာ္မ်က္လုံးထဲေရႊေတြကိုျမင္ေယာင္ၿပီးေလာဘေဇာေတြတက္ေနေလသည္။
" ဟာ ငါဆင္းမရဲဘူး ေတာ္ၾကာလူစားလဲတာတို႔ဘာတို႔ဆိုဘယ္လိုလုပ္မလဲ တခ်ိဳ႕ေတြေျပာတာၾကားဖူးတယ္ဟ "
သက္ေဇာ္၏စကားေၾကာင့္ေထြးေထြးေမာ္မ်က္ႏွာစူပုတ္သြားၿပီး
" ႐ွင္ဟာေလခ်မ္းသာဖို႔အခြင့္ေရးရတာေတာင္လက္လႊတ္ခံခ်င္တဲ့ငတုံးပဲ က်မနဲ႔သားေလး ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနရတာ႐ွင္မျမင္ခ်င္ဘူးလား မရဘူး ႐ွင္ဆင္းယူရမယ္ "
ဇနီး၏စကားကိုမလြန္ဆန္ရဲေသာသူ႔အတြက္ အိမ္မက္အေၾကာင္းေျပာျပမိတာမွားၿပီဟုစိတ္ထဲမွာေျပာရင္းသက္ေဇာ္သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။
" ေအးပါကြာ ငါဆင္းပါ့မယ္ "
ထိုအခါမွေထြးေထြးေမာ္ျပဳံးလာခဲ့သည္ ထို႔ေနာက္၂ေယာက္သားေရတြင္းပ်က္ႀကီးဆီသြားကာေရပုံးတစ္လုံးကိုႀကိဳး႐ွည္႐ွည္တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ခ်ည္လိုက္ၿပီးေရတြင္းထဲသို႔ခ်လိုက္သည္။
" ငါဆင္းမယ္မိန္းမ တစ္ကယ္လို႔အိမ္မက္ထဲကလူႀကီးေျပာသလိုေရႊေတြ႐ွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ေရပုံးထဲကိုငါထည့္ေပးမယ္မင္းဆြဲတင္လိုက္ "
ေျပာၿပီးသက္ေဇာ္ေရတြင္းပ်က္ႀကီးထဲသို႔ခက္ခက္ခဲခဲတြယ္ဆင္းလိုက္သည္ အတန္ၾကာဆင္းၿပီးေသာအခါေရတြင္းေအာက္ေျခသို႔ေရာက္လာခဲ့သည္ ေမွာင္ကလဲေမွာင္နက္ကလဲနက္သျဖင့္သက္ေဇာ္အသက္႐ွဴ က်ပ္သည့္ဒဏ္ကိုစတင္ခံစားလာရသည္။
ထို႔ေနာက္ဓာတ္မီးျဖင့္ဟိုထိုးဒီထိုး႐ွာလိုက္ေသာအခါေထာင့္တစ္ေနရာတြင္အေရာင္တလက္လက္ထေနေသာတစ္ဆယ္သားခန္႔မွ်႐ွိေသာေရႊတုံး၃တုံးကိုေတြ႔လိုက္ရသျဖင့့္သက္ေဇာ္အားရ၀မ္းသာေကာက္ယူကာေရပုံးထဲထည့္လိုက္ၿပီးဆြဲတင္ရန္ေထြးေထြးေမာ္ကိုအခ်က္ျပလိုက္သည္။
ေထြးေထြးေမာ္လဲအားရ၀မ္းသာေရပုံးကိုဆြဲတင္လိုက္ျပီးေရပုံးအေပၚသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္သက္ေဇာ္လဲအေပၚသို႔ျပန္လည္တြယ္တက္လိုက္သည္ ထိုစဥ္သူ႔ေျခေထာက္အားတစ္စုံတစ္ေယာက္လာကိုင္သျဖင့္သက္ေဇာ္လန္႔သြားၿပီးအေပၚကိုအျမန္တက္ရန္ျပင္လိုက္စဥ္ေအာက္သို႔ဆြဲခ်ခံလိုက္ရသျဖင့္ျပဳတ္က်သြားေတာ့သည္။
ထိုသို႔အက်တြင္ေခါင္းကေအာက္စိုက္သြားသျဖင့္ဇတ္ခ်ိဳးခံရသကဲ့သို႔ျဖစ္သြားၿပီးဇတ္က်ိဳးကာထိုေနရာမွာပဲသက္ေဇာ္ဆုံးသြားေတာ့သည္။ထိုေနာက္ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုသက္ေဇာ္၏ခႏၱာကိုယ္ထဲသို႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာထိုေရတြင္းကိုေစာင့္ေနေသာသရဲတစ္ေကာင္က၀င္သြားၿပီးအေပၚသို႔လွ်င္ျမန္စြာကုတ္တက္လာလိုက္သည္။ ေထြးေထြးေမာ္ကေတာ့ေရပုံးထဲတြင္ပါလာေသာေရႊေတြကိုကိုင္ၿပီး၀မ္းသာအားရျဖစ္ေနသည္။
" ဒီေရႊေတြကိုေရာင္းလိုက္ရင္ငါလိုခ်င္တာေတြ၀ယ္လို႔ရၿပီ ေပ်ာ္လိုက္တာ "
ထိုစဥ္သက္ေဇာ္အေပၚသို႔ျပန္လည္ေရာက္႐ွိလာခဲ့သည္။
" ကိုသက္ေဇာ္ၾကည့္ပါအုံးေရႊေတြအမ်ားႀကီး က်မေျပာသားပဲဆင္းယူပါလို႔ အခုဆိုက်မတို႔သုံးဖို႔စြဲဖို႔မပူရေတာ့ဘူး "
ေထြးေထြးေမာ္၀မ္းသာအားရေျပာလိုက္သည္။ ၀ိဥာဥ္ျဖစ္သြားေသာသက္ေဇာ္သည္သူ႔ခႏၱာကိုယ္ထဲသို႔၀င္ၿပီးေထြးေထြးေမာ္ အနားတြင္ရပ္ေနေသာသူအားၾကည့္ၿပီးအံ့ဩေနေလသည္။
" ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ ငါကေသသြားၿပီလား "
ထိုအခါအပ၀င္ေနေသာသက္ေဇာ္သည္ ၀ိဥာဥ္ျဖစ္ေနေသာသက္ေဇာ္ကိုၾကည့္ၿပီးေက်နပ္စြာျပဳံးလိုက္သည္။
..... သူငါ့ကိုျမင္ေနရပါလား .....
"မိန္းမ အဲ့လူကငါမဟုတ္ဘူး ငါကဒီမွာ "
သက္ေဇာ္စကားကိုေထြးေထြးေမာ္မၾကားရေခ်။၊ထို႔ေၾကာင့္၀မ္းနည္းလာေတာ့သည္။
" ကိုသက္ေဇာ္ ႐ွင္လဲပင္ပန္းေနေရာေပါ့ နားလိုက္ေတာ့ေနာ္ "
ေရႊေတြရၿပီမို႔ေထြးေထြးေမာ္စကားခ်ိဳေနေလသည္ သက္ေဇာ္လဲေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ၿပီး၂ေယာက္သားေရႊေတြယူကာအိမ္ထဲ၀င္သြားေတာ့သည္။ ၀ိဥာဥ္ျဖစ္ေနေသာသက္ေဇာ္မွာေတာ့၀မ္းပမ္းတနည္းမ်က္ရည္က်ေနေလသည္။
" ေရႊေတြရၿပီဆိုေတာ့နင္ေပ်ာ္ေနတယ္မဟုတ္လား ငါကေတာ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာဒီေရတြင္းပ်က္ႀကီးကိုေစာင့့္ရေတာ့မယ္ ဒါေပမယ့္နင္ေပ်ာ္ရင္ငါေက်နပ္ပါတယ္မိန္းမရာ "
သက္ေဇာ္ထိုေရတြင္းပ်က္ႀကီးကိုေစာင့္ရေတာ့မည္ သည္ဘ၀ဘယ္အခ်ိန္မွလြတ္မည္သူမသိ။
ေထြးေထြးေမာ္ေရႊေတြကိုေရာင္းခ်ကာစားခ်င္တာစား လိုခ်င္တာ၀ယ္ႏွင့္ေပ်ာ္ရႊင္ေနေတာ့သည္ သက္ေဇာ္လဲဆိုက္ကားမနင္းေတာ့ ေန႔တိုင္းအစားေကာင္းမ်ားစားလိုက္အိပ္လိုက္ျဖင့္ဇိမ္ခံေနေလသည္။
" ေဖေဖ သားေက်ာင္းကျပန္လာၿပီ "
၀မ္းသာအားရအိမ္ေပၚေျပးတက္လာရင္းဖခင္ျဖစ္သူကိုေျပးဖက္လိုက္သည္။
" သြားကြာ ႐ႈပ္တယ္ "
သူ႔အားေျပးဖက္လာေသာသားကိုသက္ေဇာ္ေဆာင့္တြန္းလိုက္သျဖင့္ကေလးမွာလဲက်သြားေတာ့သည္။ ဤသည္ကိုေထြးေထြးေမာ္ျမင္သြားၿပီးယခင္ကအရမ္းခ်စ္ အရမ္းအလိုလိုက္ကာလက္ဖ်ားနဲ႔ပင္မထိရက္ေသာသားကိုယခုမညႇာမတာတြန္းထုတ္ရက္ေသာသက္ေဇာ္ကိုၾကည့္ၿပီးနားမလည္ႏိုင္ျဖစ္သြားရသည္။
" ကိုသက္ေဇာ္ ကေလးကို႐ွင္ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ "
" မင္းျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ ေနာက္ခါငါ့အနားကေလးကိုမလာေစနဲ႔႐ႈပ္တယ္ "
သူ႔ကိုေလသံမာမာျဖင့္မေျပာဖူးေသာသက္ေဇာ္သည္ယခုေလသံကမာေနသျဖင့္ေထြးေထြးေမာ္ပို၍အံ့အားသင့္သြားသည္။
သက္ေဇာ္ယခင္ကႏွင့္မတူပဲတစ္ျခားတစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနသည္ကိုသူသိလိုက္သည္။
" ႐ွင္ေျပာင္းလဲေနတယ္ ဘာလဲ႐ွင္ကပိုက္ဆံ႐ွိလာေတာ့ေဖာက္ျပန္ခ်င္ေနတာလား ဟင္းဟင္း ေထြးေထြးေမာ္ကိုအဲ့လိုအခ်ိဳးမ်ိဳးခ်ိဳးလို႔ဘယ္ရမလဲ ႐ွင္က်မအေၾကာင္းသိပါတယ္ "
" ေအး မင္းအေၾကာင္းေတာ့ငါမသိဘူး ငါ့အေၾကာင္းေတာ့မင္းသိေစရမယ္ ကဲကြာ နားပူေအာင္လုပ္ခ်င္အုံး "
" ျဖန္း "
သက္ေဇာ္အားရပါးရ႐ိုက္လိုက္သျဖင့္ေထြးေထြးေမာ္ဘယ္ဘက္ပါးတစ္ျခမ္းပူထူသြားေတာ့သည္။သက္ေဇာ္ကိုသူဘယ္လိုမွနားမလည္ႏိုင္ေတာ့ ယခင္ကသူအႏိုင္ယူထားသမွ် ယခုလက္စားျပန္ေခ်ေနသည္ဟုပဲသတ္မွတ္လိုက္ၿပီးငိုကာအခန္းထဲေျပး၀င္သြားေတာ့သည္။
သည္လိုႏွင့္တစ္လခန္႔ၾကာလာခဲ့ၿပီ သက္ေဇာ္သူႏွင့္သားအေပၚဆက္ဆံေရးမွာယခင္သက္ေဇာ္ႏွင့္လားလားမွ်မတူပဲတစ္ေန႔တစ္ေန႔ပိုဆိုးလာသည္ သူစားခ်င္သည့္ဟင္းမခ်က္ေပးလွ်င္ပန္းကန္ေတြပစ္ခဲြသည္ သူ႔အား႐ိုက္ႏွက္သည္ ၾကာလာေတာ့ေထြးေထြးေမာ္မခံႏိုင္ေတာ့ပဲရင္ဖြင့္ရန္သူငယ္ခ်င္းေ၀ေ၀အိမ္သို႔ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ေ၀ေ၀အားသက္ေဇာ္ေျပာင္းလဲသြားပုံကိုေျပာျပလိုက္သည္။
" အရင္ကနင့္ေယာက္်ားကအရမ္း႐ိုးသားၿပီးအေနေအးတာေလဟာ အခုလိုဆိုရင္ပုံမွန္မဟုတ္တာေသခ်ာတယ္ ငါလဲသူ႔ကိုမျမင္တာတစ္လေလာက္႐ွိၿပီဟ "
" သူကအိမ္ထဲမွာပဲေနေနတာအျပင္လဲမထြက္ဘူးဟ သူေျပာင္းလဲေနတယ္ ငါ့ကိုလဲဆဲဆို႐ိုက္ႏွက္တယ္ဟာ ငါစိတ္ညစ္ေနၿပီ "
" ဒီလိုလုပ္ဟာ သူဘာလို႔ေျပာင္းလဲေနတာလဲသိရေအာင္ပေရာဂကုတဲ့ဆရာဆီသြားၿပီးေမးၾကည့္ရေအာင္ "
" ေအး အဲ့ဒါမဆိုးဘူး သြားၾကမယ္ "
ထို႔ေနာက္၂ေယာက္သားပေရာဂကုသည့္ဆရာထံထြက္လာလိုက္ၾကသည္။ ဆရာထံေရာက္သည္ႏွင့္ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကိုေျပာျပလိုက္သည္။ဆရာကေခါင္းဆက္ဆက္ညိတ္ၿပီးနားေထာင္ေနၿပီးနားေထာင္ေနေလသည္။
" သမီးေျပာပုံအရဆိုရင္မူမမွန္တာေသခ်ာၿပီ ေသခ်ာသိရေအာင္ဆရာကိုယ္တိုင္လိုက္ၾကည့့္မယ္ "
" ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ "
ေထြးေထြးေမာ္ ေ၀ေ၀ႏွင့္အတူပေရာဂဆရာလိုက္လာခဲ့သည္။ေထြးေထြးေမာ္အိမ္ထဲစ၀င္သည္ႏွင့္အိမ္ထဲတြင္တစ္ခုခုမူမမွန္ျဖစ္ေနသည္ကိုဆရာသိလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္အိမ္ေပၚသို႔တက္လာလိုက္သည္။ သက္ေဇာ္သည္ပေရာဂဆရာအိမ္ေပၚတက္လာသည္ကိုျမင္သည္ႏွင့္မ်က္လုံးႀကီးနီကာေဒါသတႀကီးစိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။
" ဘာလို႔ငါ့အိမ္ထဲ၀င္လာရတာလဲ ေထြးေထြးေမာ္နင္အခုဘာလုပ္ေနတာလဲ ဧည့္သည္ေတြလာတာငါမႀကိဳက္ဘူးဆိုတာနင္သိတယ္ေနာ္ "
သက္ေဇာ္ေဒါသတႀကီးေျပာလိုက္သျဖင့္ေထြးေထြးေမာ္ေၾကာက္ေနေလသည္။
" ငါကဒီကိုကိစၥတစ္ခု႐ွိလို႔လာတာပါ အိမ္႐ွင္ကမႀကိဳက္ဘူးဆိုရင္လဲအခုပဲျပန္ပါ့မယ္ "
ေျပာၿပီးပေရာဂဆရာကေထြးေထြးေမာ္ႏွင့္ေ၀ေ၀ကိုမ်က္ရိပ္ျပကာအိမ္ေပၚမွာ၃ေယာက္စလုံးျပန္ဆင္းလာလိုက္သည္။
ျခံျပင္သို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ဆရာကသူ႔အိတ္ထဲမွမန္းႀကိဳးကိုထုတ္ၿပီးေထြးေထြးေမာ္ကိုေပးလိုက္ၿပီး
" ဒါကသရဲတေစၦေတြေၾကာက္တဲ့မန္းႀကိဳးပါ ဒီမန္းႀကိဳးကိုသမီးရဲ႕ေယာက္်ားအိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္သူမသိေအာင္သူ႔လည္ပင္းကိုဆြဲေပးလိုက္ပါ "
" ႐ွင္ သမီးေယာက္်ားကဘာျဖစ္ေနလို႔လဲဆရာ "
ေထြးေထြးေမာ္အံ့အားသင့္ေနေလသည္။
" သူကသမီးေယာက္်ားမဟုတ္ေတာ့ဘူး သမီးေယာက္်ားဆုံးတာတစ္လနီးပါး႐ွိေနၿပီ သူ႔ခႏၱာကိုယ္ထဲကိုသရဲတစ္ေကာင္ကအစား၀င္ေနေနတာ "
" ႐ွင္ "
ေထြးေထြးေမာ္ေရာေ၀ေ၀ပါေၾကာက္လန္႔သြားေတာ့သည္။
" ကဲ ဆရာေျပာသလိုသာဒီညျဖစ္ေအာင္လုပ္ပါ မဟုတ္ရင္သမီးနဲ႔သမီးရဲ႕သားေလးအႏၱရာယ္႐ွိတယ္ ဒါတင္မကဘူးတစ္ရြာလုံးအတြက္လဲအႏၱရာယ္႐ွိလာႏိုင္တယ္ "
" ဟုတ္ကဲ့ သမီးလုပ္ပါ့မယ္ဆရာ "
" အဲ့ဒါဆိုရင္တစ္ခါထဲအသုဘျပင္လို႔ရေအာင္ရြာကလူေတြကိုအသိေပးၿပီးျခံျပင္ကေနဆရာေစာင့္ေနမယ္ ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ၾကားလား "
" ဟုတ္ကဲ့ "
ေထြးေထြးေမာ္လဲေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္အိမ္ထဲျပန္၀င္လာၿပီးငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ကာညေရာက္သည္အထိရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။သက္ေဇာ္ကေတာ့စားေသာက္ၿပီးစီးသည္ႏွင့္အိပ္ယာထဲ၀င္ကာအိပ္ေနေလသည္။ေထြးေထြးေမာ္ကေတာ့သားကိုသူမအနားတြင္ေပးအိပ္ထားလိုက္ၿပီးသက္ေဇာ္အိပ္ေမာက်သည္အထိေစာင့္ေနေလသည္ အတန္ၾကာေသာအခါသက္ေဇာ္ထံမွေဟာက္သံထြက္လာသျဖင့္ေထြးေထြးေမာ္ေျခေဖာ့ၿပီးသက္ေဇာ္အနားသို႔သြားကာဆရာေပးထားေသာမန္းႀကိဳးကိုသက္ေဇာ္၏လည္ပင္း၌စြပ္ထည့္လိုက္ေတာ့သည္။
" အားး "
" မင္း မင္းဘာလုပ္တာလဲ ေသခ်င္လို႔လား အားး "
မန္းႀကိဳးစြပ္လိုက္သည္ႏွင့္သက္ေဇာ္ႏိုးသြားၿပီး ေအာ္ကာအိပ္ယာထဲတြင္လိွမ့္ေနေတာ့သည္။
ေထြးေထြးေမာ္လဲေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာသားေလးကိုေပြ႔ခ်ီလိုက္သည္။
" မင္းကိုငါသတ္မယ္ အားး "
ေျပာရင္းေထြးေထြးေမာ္ဆီသို႔သက္ေဇာ္အိပ္လွ်က္အားယူကာေရြ႔လာခဲ့သည္ ထိုအခါသက္ေဇာ္ထံမွပုတ္နံ႔ထြက္လာၿပီးအသားေတြရိကာအရည္ေတြထြက္လာေတာ့သည္။
ေထြးေထြးေမာ္လဲေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ဘာလုပ္ရမည္မသိပဲသည္အတိုင္းသာၾကည့္ေနစဥ္ပေရာဂဆရာႏွင့္ရြာသားတစ္ခ်ိဳ႕ေရာက္လာခဲ့သည္။သက္ေဇာ္အိပ္လွ်က္အားယူေရြ႔လာရာမွ ေထြးေထြးေမာ္အနားသို႔မေရာက္မီမွာပင္ၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္။
တစ္အိမ္လုံးလဲပုတ္ေစာ္နံေနသျဖင့့္အားလုံးႏွာေခါင္းပိတ္ထားလိုက္ရသည္။ ထို႔ေနာက္ပုတ္ပြရိရြဲေနေသာသက္ေဇာ္၏ခႏၱာကိုယ္ကိုအားလုံးေကာက္သိမ္းကာမနက္သၿဂႋုရန္ျပင္ဆင္လိုက္ၾကသည္။
ေထြးေထြးေမာ္ကေတာ့သူ႔ေလာဘေတြအတြက္သက္ေဇာ္ေသဆုံးခဲ့ရသည္ကိုအလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီးမ်က္ရည္က်ကာေနာင္တေတြတစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္ႀကီးရေနေလေတာ့သည္။
ၿပီးပါၿပီ
(စာဖတ္သူအေပါင္းတို႔ကိုေက်းဇူးတင္လွ်က္)
